شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 26889

ای که در کوی خرابات مقامی داری / جمّ وقت خودی ار دست به جامی داری

ای که مهجوری عشّاق روا می‌داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

باز مخمورم، کجا شد ساقی، آن ساغر کجاست؟ / تشنگان عشق را‌ آن آب چون آذر کجاست؟

تو را که هر چه مراد است در جهان داری / چه غم ز حال ضعیفان ناتوان داری

یک

چهار

سه

دو

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی / خوش باش زان‌که نبود این هر دو را زوالی: «الی»

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی: «می»

ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی: «وی»

یار بد مار است هین بگریز از او / تا نریزد بر تو، زهر آن زشت‌خو: «و»

ای آفتاب جان و دل ای آفتاب از تو خجل          آخر ببین کاین آب و گل چون بست گرد جان ما

شد خارها گلزارها از عشق رویت بارها              تا صد هزار اقرارها افکند در ایمان ما

گوهر کنی خرمهره را زهره بدری زهره را           سلطان کنی بی‌بهره را شاباش ای سلطان ما

ای چشم جان را توتیا آخر کجا رفتی بیا            تا آب رحمت بر زند از صحن آتشدان ما