شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 16640

این زبان در مرحله‌ای میان فارسی باستان و فارسی نو (دری) قرار دارد

فارسی میانه در دورۀ هخامنشیان و اشکانیان و ساسانیان مرسوم بود

این زبان در محدوده ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م رواج داشت

زبان‌های پارتی و پهلوی زیرمجموعۀ زبان فارسی میانه هستند

تعلیمی

غنایی

حماسی

تاریخی

در آغاز این دوره، هنوز بیشتر دانشمندان ایرانی آثار خود را به عربی می‌نویسند تا بتوانند در سرتاسر دنیای اسلام خوانندگان بیشتری پیدا کنند.

پس از گذشت چند سده و رواج و نفوذ معارف اسلامی و متون دینی، آمیختگی زبان فارسی دری با زبان عربی افزایش می‌یابد و همچنین بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمه متون عربی، وارد زبان دری می‌شود.

وجود سخنورانی چون رودکی، فردوسی، زکریای رازی و بسیاری از شاعران و نویسندگان فارسی‌گوی دیگر، بیانگر اهمیّت این دوره است.

این دوره، دوره ترقی در همه زمینه‌های علمی بود و مردان مشهوری از آغاز تا پایان این دوره در فلسفه و طب و علوم دینی، سرگرم تألیف بودند.

شعر پارسی در این دوره به دست رودکی بنیاد نهاده شد؛ به همین سبب او را «پدر شعر فارسی» نام نهادند.

شعر غنایی با دو شاعر مشهور، رودکی و شهید بلخی، قوت و استحکام یافت.

آوردن موعظه و نصیحت در شعر پارسی از آغاز قرن چهارم معمول بود و در این باب، قطعه‌های کوتاهی سروده شده است، اما کسی که قصیده تمام و کمال در این موضوع سرود «ناصرخسرو» بود و کسایی مروزی شیوه او را ادامه داد.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی نیز که از آغاز ادب فارسی به پیروی از شعر عربی معمول گشت، با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار جایگاه خود را پیدا کرد.