شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17950

کسی که بد به وطن گفت بی‌وطن بادا / که بر وطن نزند طعنه غیر بی‌وطنی

ز مهر میهن، پرتو مردانگی، عزمی قوی / این سه تا تنها دوای درد این کشور بود

زود است که بر مرکب چوبین بنشیند / آن خس که هوس کرد به خاک و وطن من

زنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن / هم وطن غمخوار او هم اوست غمخوار وطن

اخلاص در اعمال صفت عابدانست و صدق در احوال صفت عارفانست، عابد در آرزوی بهشت است و حور و قصور و عارف در بحر عیان غرقه نور، آن گه گفت: «وَ لَلْآخِرَةُ أَکْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَکْبَرُ تَفْضِیلًا» درجات آخرت برتر و تفاضل در آن جهان عظیم‌تر و بزرگوارتر.

عاقل را چهار ساعت بود که سعادت خویش در آن طلب کند، و روزگار خویش به آن بیاراید: ساعتی که در آن حساب خویش کند، و اعمال و احوال خود سنجد، و ساعتی که وی را در آن با حق رازی بود، و نیازی نماید، و ساعتی که در آن تدبیر معاش خویش بجای آرد، و ساعتی که در مناجات و بدانچه او را دادند از دنیا بیاساید.

الهی! اگر کسی تو را به طلب یافت، من خود طلب از تو یافتم. ار کسی تو را به جستن یافت، من به گریختن یافتم. الهی! چون وجود تو پیش از طلب و طالب است، طالب از آن در طلب است که بی‌قراری بر او چیره است. عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست. حق دیده‌ور شد، و پرده عزّت به‌جاست.

ملک وی به ملک کس ماننده نیست، و کس را بر وی در آن حکم نیست، و آنچه کند در آفریده خود به حجّت خداوندی خود، از وی داد است و ستم نیست. بیداد آن باشد که کسی کاری کند که آن کار آن کس را نرسد، و اللَّه را رسد هر چه کند به حجّت آفریدگاری و کردگاری و پادشاهی.

 عهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبار                                  عهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنم 

به بوی دوست جان دادن حیات جاودان باشد                              بیار ای باد شبگیری، نسیم کوه الوندم

 یاری که رُخش قبلة صاحب‌نظران است                                   چشم و دل مردم به جمالش نگران است

 صاحب‌نظران از آن دو نرگس                                              دور از تو به چشم‌های پر غم