شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 10: سبک‌شناسی دورۀ معاصر و انقلاب اسلامی | آزمون شماره 11224

از اواخر دهه پنجاه تا شصت گرایش به داستان بلند بیش از داستان کوتاه است. در دهه هفتاد گرایش به داستان کوتاه بیشتر شد.

قبل از انقلاب، اقبال با داستان کوتاه بود و بعد از انقلاب نویسندگان به داستان‌های بلند روی آوردند.

پیش از انقلاب داستان کوتاه رواج داشت اما بعد از انقلاب، داستان‌های بلند و نمایشنامه ها جایگاه بالاتری یافتند.

در دوره قبل و بعد از انقلاب نویسندگان به تمام قالب‌های داستان کوتاه و بلند گرایش داشتند و بعد از انقلاب نیز این روند ادامه پیدا کرد.

سنّت‌شکنی در قالب شعر و موسیقی

زمینی و دنیوی بودن تفکّر شاعر

جدید و نو بودن صور خیال و تصاویر شعری

صمیمانه بودن لحن شاعر

آزار ما، به مور ضعیفی نمی‌رسد / داریم دولتی که سلیمان نداشته است

بوی خلقش خاک را چون عنبر اَشهب کند / رنگ رویش مشک را چون لؤلؤ لالا کند

تار و پود هستی‌ام بر باد رفت اما نرفت / عاشقی‌ها از دلم، دیوانگی‌ها از سرم

شب است و آن‌چه دلم کرده آرزو این جاست / ز عمر نشمرم آن ساعتی که او این جاست

ستیز با خرافات، مسائل زنان، روشن‌فکری، استبداد و سرمایه‌داری از موضوعات عمدة داستان است.

نثر داستانی این دوره تنوّع مضمون ندارد و به داستان‌های اقلیمی، کودکانه و اجتماعی منحصر می‌شود.

اساطیر یونانی، رومی، هندی و عبری ردّ پای آشکاری در داستان‌نویسی معاصر دارند.

مکتب‌های فلسفی و ادبی قرن نوزدهم و بیستم اروپا مانند رمانتیسم در ادبیات داستانی این دوره حضوری تأثیرگذار دارند.