شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 9021

در شعر این دوره معنا برتر، انسانی و آسمانی است و بیش‌تر شاعران به حاکمان بی‌توجّه‌اند و لفظ، پاکیزه و دل‌نشین است.

قصیده، کم‌رنگ شد و غزل به‌عنوان زبان دل و عشق گسترش یافت و مثنوی میدانی برای ظهور عواطف و اخلاق و عرفان پدید آورد.

مرکزیّت قدرت از خراسان به مرکز ایران انتقال یافت و زبان و ادبیات فارسی در عراق عجم گسترش یافت.

نثر این دوره به سمت پیچیده نویسی پیش رفت و از سادگی نخستین دور شد و همه‌ آثار این دوره به‌ویژه تاریخ‌جهان‌گشا نثری پیچیده و دشوار دارند.

با روی‌کار آمدن دربارهای ادب‌دوست، قصیده رونق گرفت.

مناطقی مثل خراسان همچنان در حکم مرکز ادبی این دوره به‌شمار می‌رفت.

زبان شعر به‌جز در شعر شاعرانی شاخص، رو به سستی بود.

تعصبات دینی حاکمان این دوره، مانع رشد عقاید مختلف می‌گردید.

عشاق‌نامه: فخرالدین عراقی در هر فصل از این کتاب، به یکی از مباحث عرفانی پرداخته و سخن خود را با تمثیل و حکایت به پایان رسانده است.

تاریخ جهانگشا: خواجه رشیدالدین این کتاب را در شرح ظهور چنگیز، احوال و فتوحات او، تاریخ خوارزمشاهیان، فتح قلعه‌های اسماعیلیه و حکومت جانشینان حسن صباح نوشته است.

مرصادالعباد من المبدأ الی المعاد: نجم دایه این کتاب را در بیان سلوک دین و تربیت نفس انسانی نوشت.

تذکره دولتشاه: دولتشاه سمرقندی، در این کتاب، شرح احوال بیش از صد تن از شاعران ایرانی از آغاز تا زمان خود را آورده است.