شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20049

گرد لعل تو همی گردد شکر /نی طمع دارد از آن لب ها شکر 

دل گرفتۀ من همچو ابر بارانی / گشایشی مگر از گریۀ شبانه گرفت

چون کوه نشستم من با تاب و تب پنهان / صد زلزله برخیزد آن گاه که برخیزم

مادر ای آفتاب هستی بخش / زیر پایت بهشت جاوید است

هیچ همچون پوچ عالی نیست/ این گلیم تیره بختی هاست

و باید بشنوم گه گاه/ همان ابریشمین تحریرِ محزونِ خموشی را/ که دارد موج و اوج دلکشی در پردۀ عشاق

با آرزوی تو، ای آرزوی همیشه/ گویی درین گوشۀ غم/ امشب من آزادم، آزاد

همچنان می رفت و می آمد/ همچنان می گفت و می گفت و قدم می زد/ گاه می استاد و به سویی چشم می غرّاند

مرگ می‌باشد علاج تشنه‌کامی‌های حرص / پر نشد پیمانه تا پیمانه نشکست و نریخت

مرگ است چاره زندگی ناگوار را / جز مرگ اگر تو چاره‌گری یافتی بگو

 مرگ را بر خود گوارا کن در ایام حیات / در بهاران بگذران فصل خزان خویش را

مرگ چون موی از خمیر آسان کشد بیرون تو را / ریشه‌ گر در سنگ داری در دیار زندگی

ناگشوده گل نقاب آهنگ رحلت ساز کرد / ناله کن بلبل که گلبانگ دل‌افگاران خوش است

نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزاران‌اند

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر / ز آن‌رو که مرا از لب شیرین تو کام است

دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو / بازپرسید خدا را که به پروانه‌ی کیست

با بدان کم نشین که صحبت بد / گرچه پاکی تو را پلید کند
آفتابی بدین بزرگی را / لکّه‌ای ابر ناپدید کند

به ذات خویش اگرچند مرد نیک بود / ولیک صحبت بد نیک را تباه کند
چنان که مازوکز وی سپید گردد پوست / چو جفت زاج شود عالمی سیاه کند

نادان همه جا با همه کس آمیزد / چون غرقه به هر چه دید دست آویزد
با مردم زشت‌نام همراه مباش / کز صحبت دیگدان سیاهی خیزد

چون زود نبشته بود حق فرقت ما / از بهر چه بود جنگ و آن وحشت ما
گر بد بودیم رستی از زحمت ما / ور نیک بدیم یاد کن صحبت ما