شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10621

هرکه را دانه ی  لعل تو به دندان آید / هر دم از چشمه خضرش مدد جان آید 

عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را / پیش لعل لب تو از بن دندان آید 

هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی / حال او چون سر زلف تو پریشان اید 

در ره عشق تو سرگشته بماندیم و هنوز / نیست امید که این راه به پایان آید 

ای خوشا دولت عشق تو که با محنت او / شد دل تنگ من از نعمت غم برخوردار

موج اسرار زند بحر دل من چو شود / خنجر عشق ز خونم چو صدف گوهردار

زنده ای همچو مرا پیشتر از مرگ بدن  / بی غم عشق تو جان مرده بُوَد دل بیمار 

هر زمان عشق هماسایه مرا می گوید / که تو شاهین حهانی منشین بر مردار

یکی اوّل از تندرستان منم / که ریشی ببینم بلرزد تنم

غم مرا به غم دیگران قیاس مکن / که من نشانه‌ی غم‌های بی‌قیاس شدم

دل عطّار در غم تو چنان است / که غم دیگران دگر نکشد

‌سعدی صبور باش بر این ریش دردناک / باشد که اتّفاق یکی مرهم اوفتد