شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16402

مژده نو بشنید از گل و دست افشان شد 

شب سردشان دیده نابرده خواب 

دگر بودن آنجا مصالح ندید

بسی بر سرش داد و بر دیده بوس

استعاره و کنایه

تلمیح و کنایه

مجاز و حسن تعلیل

اسلوب معادله و استعاره 

عاقل چو خلاف اندر میان آید، بجهد و چون صلح ببیند لنگر بنهد.

ای پای به گل فرو شده، ای خستۀ تیر بلا، همه ما را خوانید؛ گرد درِ ما گردید.

مسکین برهنه به سرما همی‌رفت. سگان در قفای وی افتادند. 

سخن او بر سر زبانها افتاد.

مگوی آن‌چه هرگز نگفته است کس / به مردی مکن باد را در قفس

بدین‌نامه چون دست کردم دراز / یکی مهتری بود گردن فراز

هر که تماشای روی چون قمرت کرد / سینه سپر کرد پیش تیر ملامت

نالم از دست تو ای ناله که تأثیر نکردی / گرچه او کرد دل از سنگ تو تقصیر نکردی