شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18809

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب / کاندر این طغرا نشان حسبه‌لله نیست

من ارچه در نظر یار خاکسار شدم / رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

شد حلقه قامت من تا بعد از این رقیبت / زین در دگر نراند ما را به هیچ بابی

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست / همه جا خانه‌ی عشق است چه مسجد چه کنشت

از خلاف آمد عادت بطلب کام که من / کسب جمعیّت از آن زلف پریشان کردم

همه جمعیّت عشّاق پریشان می‌شد / چون صبا شرحی از آن زلف پریشان می‌کرد

عشّاق جگرسوخته، جمعیت دل را / در سلسله ی زلف پریشان تو یابند

گر شد دل جمع ما پریشان چه غم است / جمعیّت ما هم از پریشانی ماست

خروش سواران و اسپان ز دشت / ز بهرام و کیوان همی‌برگذشت                                             (بهرام: مشتری _ کیوان: زحل)

به گرز گران دست برد اشکبوس / زمین آهنین شد سپهر آبنوس                    (گران: سنگین _ آبنوس: نوعی درخت تیره)

مرا مادرم نام مرگ تو کرد / زمانه مرا پتک ترگ تو کرد                                   (پتک: چکش بزرگ فولادین _ ترگ: کلاه‌خود)

کشانی بدو گفت با تو سلیح / نبینم همی جز فسوس و مزیح                                       (فسوس: ریشخند _ مزیح: شوخی)

چهار     

پنج    

دو    

سه