شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 22406

نرگس مست نوازش‌گر مردم‌دارش / خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد (استفاده از آرایه‌های بیانی)

من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی / که پیر می‌فروشانش به جامی بر نمی‌گیرد (کاربرد شبکه معنایی)

در پاش فتاده‌ام به زاری / آیا بود آنکه دست گیرد (سادگی زبان شعر)

صالح و طالح متاع خویش نمودند / تا که قبول افتد و که در نظر آید (وجود واژگان غیر فارسی)

جعد مشکبارش گیر زلف تابدارش گیر/ خیز و در کنارش گیر ماه نیمروزی را

روی پر نگارش بین چشم پرخمارش بین / لعل آبدارش بین ماه نیمروزی را

موسم سحر شد خیز باده در صراحی ریز/ در کمند زلف آویز ماه نیمروزی را

می به می پرستان آر باده سوی مستان آر/ خیز و در شبستان آر ماه نیمروزی را

«را» در معنای مفعولی (او را قوّت و توفیق دهد) استفاده شده است.

متن، فاقد تشبیه و دارای آرایه استعاره است.

حذف فعل در متن وجود دارد.

کاربرد دستور تاریخی در متن دیده می‌شود.

یکی ضعیف بود که هر به دو شب افطار کردی و دیگر قوی که روزی سه بار خوردی. هردو را به خانه ای کردند و در به گل برآوردند. قوی را دیدند مرده و ضعیف جان به دربرده. (حذف فعل - تضاد)

روی از توقع او درهم کشید و تعرّض سوال از اهل ادب در نظرش قبیح (زشت و ناپسند) آمد. آورده اند که اندکی در وظیفة او زیادت کرد و بسیاری از ارادت کم. (واج آرایی- کنایه)

ای پسر! خیال محال از سر به در کن و پای قناعت در دامن سلامت کش که بزرگان گفته‌اند: دولت نه به کوشیدن است، چاره کم جوشیدن است. (جناس- استفاده از جملات کوتاه)

بازرگانی که با وجود نعمت و مکنت، غلامان و کنیزان دارد دلاویز و شاگردان چابک. هر روز به شهری و هر شب به مقامی و هر دم به تفرجگاهی. (مجاز- تشبیه)