شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 7947

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

مقیم طور محبت ز شوق باز نداند                                       شعاع آتش مهر از فروغ نور تجلّی

چه شیرین گفت خسرو این عبارت                                       که نبود وصل شیرین بی‌مرارت

ای دمت عیسی دم از دوری مزن                                      من غلام آنکه دوراندیش نیست

ز بوی پیرهنت زنده می‌شود دل مرده                              چه حکمت است در این بوی پیرهن که تو داری

شنیدم که پروانه با شمع گفت

فرو رفت و بر رفت روز نبرد

گویا به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد

گه نعره زدی بلبل، گه جامه دریدی گل