شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20472

سمند - بادپا -سنان - درع - دژ - باره

بادپا - سمند - سنان - درع - باره - دژ

سمند - بادپا - درع - سنان - دژ - باره

بادپا - سمند - درع - سنان - باره - دژ

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده، امّا شعله نارنجی خورشید نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است، آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزاربار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

 شب به حیاط می‌خزد. همه ‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

من این مست گران را با که گویم / من این بیداد را داد از که جویم

قومی به فیض پیر خرابات کی رسند / کز جام باده حال خرابی نداشتند

بلندی از آن یافت کو پست شد / در نیستی کوفت تا هست شد

از تو ای دوست نگسلم پیوند / ور به تیغم بُرند بند از بند