شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هشتم - پیام‌های آسمان هشتم | آزمون شماره 3199

با اطرافیانِ خود، سختگیرانه‌تر از دیگران برخورد می‌کنیم.

بند کفش خود را درست نمی‌بندیم و اگر کسی به ما تذکّر دهد، با او به تندی برخورد می‌کنیم.

در حال پاک کردن شیشه‌ی ساعتیم ولی اگر کسی بپرسد ساعت چند است، دوباره به آن نگاه می‌کنیم.

مراقبِ سلامتی خود نیستیم و خود را برای کارهایمان فدا می‌کنیم.

تلاش می‌کنیم زبان‌های مختلف یاد بگیریم در حالی که زبان مادری خود را به خوبی بلد نیستیم و نمی‌توانیم با آن، به راحتی با دیگران ارتباط برقرار کنیم.

در حالی که می‌دانیم عمر ما کوتاه است و فرصت زیادی برای حیات نداریم، زمان کافی را به خود یا اطرافیانمان اختصاص نمی‌دهیم و کارها را به بعد موکول می‌کنیم.

به آهستگی در حین رانندگی هستیم و حیوانی در جاده، از برابر ما می‌گذرد. اگر بپرسند آن حیوان چه بوده است،‌ برمی‌گردیم و عقب را نگاه می‌کنیم.

نشانی محلی را نمی‌دانیم و از کسی می‌پرسیم، امّا اندکی بعد دوباره آن نشانی را از شخصی دیگر هم می‌پرسیم تا از صحّت آن مطمئن شویم.

فرد خطاکار به اشتباهش پی برده است _ بخشش باعث راهنمایی شخص خطاکار می‌شود.

فرد خطاکار به اشتباهش پی برده است _ خطاکار اصلاً خودش را خطاکار نمی‌داند.

که بخشش، باعث بی‌ادبیِ افرادِ نادان می‌شود _ خطاکار اصلاً خودش را خطاکار نمی‌داند.

که بخشش، باعث بی‌ادبیِ افرادِ نادان می‌شود _ بخشش باعث راهنمایی شخص خطاکار می‌شود.

ظاهرت گر هست با باطن یکی / می‌توان ره یافت بر حق اندکی

یا رب تو چه قبله‌ای که در طوفت / یک حاجت ناروا نمی‌ماند

پس از من چنان کن که پیش خدای / بنازد روانم به دیگر سرای

گر دعا جمله مستجاب شدی / هر دمی عالمی خراب شدی