شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 212

شعر دارای مضامین سیاسی، اجتماعی و وطنی است

 قالب شعر به سبک شعرهای سنت‌گرای دورۀ بیداری، مثنوی است.

لغاتی دال بر کهن‌گرایی در شعر دیده می‌شود.

شعر ساده اما به زبان پرصلابت گذشته سروده شده است.

 دامن محبت را گر کنی ز خون رنگین/ می‌توان تو را گفتن پیشوای آزادی (توجه به بن‌مایۀ مترادف با دموکراسی غربی)

 آستین چو از چشم برگرفتم/ سیل خون به دامان روانه کردم (سرودن شعر در قالب تصنیف و ترانه)
 

 ای دل، بسی رموز و اشارات در ره است/ قانون عقل گیر و برو بر ره نجات ( تاكيد بر درون‌مایۀ قانون)

 یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران/ تنها به قفس ماند، هزاران همه رفتند (حاوی مضامین سیاسی، اجتماعی و وطنی)
 

در صف حزب فقيران اغنیا کردند جای/ این دو صف را کاملاً از هم جدا باید نمود

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان/ باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

از حقوق پایمال خویشتن کن پرسشی/ چند می‌ترسی ز هر خان و جناب ای رنجبر!

شراب او ز خون مرد رنجبر/ وز استخوان کارگر غذای او

در مثنوی و قصیده و غزل دست داشت.

کتاب گلشن صبا را به تقلید از بوستان سعدی سرود. 

کتاب خداوندنامه او حماسه ای مذهبی است در بیان معجزات پیامبر و دلیری های حضرت علی (ع). 

از شاعران دوره بازگشت است که به غزل سرایی به سبک شاعران سبک عراقی پرداختند.

به سبک خراسانی با زبانی حماسی شعر می سرود. 

بهار علاوه بر تحقیق و تدریس در دانشگاه، در حوزة روزنامه نویسی نیز فعالیت داشت. وی سردبیر مجله بهار بود. 

آثاری مانند سبک شناسی، تاریخ تطور نظم فارسی، دیوان اشعار و تصحیح های ارزشمند و مقالات علمی بسیاری به جای مانده است.

بهار علاوه بر آشنایی عمیق با زبان فارسی و ادبیات کهن، از مسائل روز جامعه نیز آگاهی داشت و این شناخت و توانمندی را در خدمت آزادی و وطن خواهی در آورد.