شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 10347

یکی از نتایج نفوذ اسلام در ایران، رواج تدریجی خط عربی بود.

فارسی دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود.

منطقه ی رواج فارسی دری، نخست در شمال و شمال شرقی ایران بود.

دری، زبان درباری ساسانیان، زبان محاوره  و مکاتبه ی مقامات دولتی بوده است.

باستان، میانه، نو، میانه

میانه، باستان، میانه، نو

باستان، میانه، نو، باستان

میانه، میانه، نو، میانه

نظم و نثر فارسی در این دوره شکوفا شد و سنت‌های فرهنگی کهن رواج یافت.

بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمۀ متون عربی وارد فارسی دری شد.

در آغاز این دوره، به دلیل گسترش زبان فارسی، دانشمندان ایرانی آثار خود را به فارسی می‌نوشتند.

سخنوران بزرگی چون رودکی، فردوسی و عنصری، اهمیت ادبی این دوره را بالا برده‌اند.

زبان را به ترکی بیاراستی / ز کیخسرو، از وی نشان خواستی

بابل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی / می‌خواند دوش درس مقامات معنوی

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی است / زبان خموش ولیکن دهان پر از عربی است

هنرور کند با زبان سروری / بگوید اگر فارسی دری