شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16925

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت    ز حرف‌های جگرسوز، جان سوخته را

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ای است        دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل            توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

ز دودمان اصیلم همین گواهم بس               که شرم این سخنم خون ز چهره بیرون داد

پیش رویت دگران صورت بر دیوارند                                               نه چنین صورت و معنی که تو داری دارند

آن که گویند به عمری شب قدری باشد                                              مگر آن است که با دوست به پایان آرند

عجب از چشم تو دارم که شبانش تا روز                                              خواب می‌گیرد و شهری ز غمت بیدارند

سعدی اندازه ندارد که چه شیرین‌سخنی                                             باغ طبعت همه مرغان شکرگفتارند