شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 14070

وابسته نبودن شعر به دربار و از بین رفتن طبقه مدیحه سرایان درباری باعث شد گروه های بیشتری ادعای شعر و شاعری کنند

پند و اندرز، توصیه و بیان امور طبیعی، تبدیل مضامین کهن به موضوعات تازه از امور مورد توجه شاعران بود

حکومت صفویه مذهب شیعه را ترویج کرد و به شعر ستایشی و درباری و عاشقانه های زمینی بی توجه بود.

در هند به رسم دربارهای قدیم ایران بازار قصیده و مدح رواج داشت

شعر ستایشی و مدحی، ‌تبدیل موضوعات کهن به جدید، اجتناب از صراحت بیان

توصیف امور طبیعی، تبدیل موضوعات کهن به مضامین تازه، همراه کردن سروده‌ها با مضامین پند و اندرز

گرایش به شعر عاشقانه زمینی، پرهیز از عارفانه‌سرایی، پند و اندرز در مضامین جدید، واقع‌گویی و حقیقت‌یابی

اشعار ستایشی، اندرزی، عاشقانه‌سرایی، واقع‌گرایی، پرهیز از تقلید و نظیره‌گویی و روی آوردن به مضامین جدید

جریان شعر بابافغانی، به شیوه رودکی و عنصری در جریان بود.

بعد از ظهور شاعرانی چون سعدی، مولانا و حافظ، فرصت رشد ادبیات فارسی فراهم شد.

توجه شاهان صفوی به ادبیات عرفانی، عارفان و شعرای هندی را به شعر فارسی علاقه‌مند کرد.

قالب غزل با توجه به نقش و سابقه کاربردش اجازه پرداختن به مسائل اجتماعی و سیاسی را نمی‌داد.