شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 13187

گر سخن گویم ز چین زلف تو / از سرکین چین در ابروی افکنی

 دلم محبّت ابنای روزگار گرفت / فغان که آینه‌ام خوی با غبار گرفت

 دل را نگاه گرم تو دیوانه می‌کند / آیینه را رخ تو پری‌خانه می‌کند

 نمی‌شود دل پاکان زحرف بد غمگین / ز عکس زشت نیفتد به روی آینه چین

یاد باد آن‌که ز چشم خوش و لعل لب تو / نقل مجلس همه بادام و شکر بود مرا

می به می‌پرستان آر باده سوی مستان ‌آر / خیز و در شبستان آر ماه نیمروزی را

ابر چشمم چو شود سیل‌فشان از لاله / کوه در دوش کشد جامه بارانی را

کس نشناسد همی که کوشش او چون؟ / خلق نداند همی که بخشش او چند؟

 باده نوشی که در او روی و ریایی نبود / بهتر از زهد فروشی که در او روی و ریاست

روی جانان طلبی آینه را قابل ‌ساز / ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود / کاین شاهد بازاری وان پرده‌نشین باشد

بیاراست ایوان‌ها چون بهشت / گلاب و می و مشک عنبر سرشت

ای چشم خرد حیران بر منظر مطبوعت / وی دست نظر کوتاه از دامن ادراکت

 هوش خردمند را عشق به تاراج برد / من نشنیدم که باز،‌ صید کبوتر شود

 چو آید لشکر عشق از کمین‌گاه / نماند عقل را از هیچ سو راه

خرد طفل است و عشق استادکار است / از این تا آن تفاوت بی‌شمار است

 پوپوک پیکی، نامه زده اندر سر خویش / نامه گه باز کند، گه شکند بر شکنا

بریدم شب تیره و روز روشن / ابا رنج بسیار و بس ناتوانی

روی تو خوش می‌نماید آینه ما / که آینه پاکیزه است و روی تو زیبا

من ایدون چو بازم که زی تو شتابم / اگر چند از دست خود برپرانی