شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 19753

حماسه

مدح

پند و اندرز

اندیشه‌های فلسفی

تا کی خلی در این دل پیوسته خار هجران؟ / مُردم ز جورت آخر مَردَم نه سنگ خارا

به آن رسید که توفان برآیدم به دو چشم / ز سوز سینه همچون تنور کشته ما

آسمان بر نامه عمرم نبشته است این قضا / در نمی‌شاید نوشتن نامه بنوشته را

طبع او طبع بهار آمد که دایم همچو او / گل‌بر است و گل‌نگار و گل‌کش و گل‌پرور است

دو چشمش بسان دو نرگس به باغ / مژه تیرگی برده از پرّ زاغ

دست او ابر است و دریا را مدد باشد ز ابر / نیز از دستش جهان دریای پهناور شود

مِی‌ای به دست من اندر چو مشکبویْ گلاب / بتی به پیش من اندر چو تازه‌رویْ بهار

همچو معماست فخر و همت او شرح / همچو اوستاست فضل و سیرت او زند

آنچه نصیب عام بود آن است که چون جهلۀ این علم کتابی نو بینند که نام مصنّف آن به چند جای بر آن مثبّت نباشد، نسبت آن کتاب به خود کنند.

اگر شاعر باشی جهد کن تا سخن تو سهل ممتنع باشد. بپرهیز از سخن غامض و چیزی که تو دانی و دیگران را به شرح آن حاجت آید، مگوی.

بدین شهر زلزله افتاد شب پنجشنبه هفدهم ربیع الاول سنه اربع و ثلاثین و اربعمائه و در ایام مسترقه بود پس از نماز خفتن بعضی از شهر خراب شده بود و بعضی دیگر را آسیبی نرسیده بود.

سود این نامه هر کسی را هست، و رامش جهان است، و اندوه‌گسار اندوه‌گنان است، و چارۀ درماندگان است.