شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12523

هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود:هین سُ خَ نِ/تا زِ بِ گو/تا دُ جَ هان/تا زِ شَ ود

دریادلان راه سفر در پیش دارند: در یا دِ لان/ را هِ سَ فَر در/ پی ش دا/ رند

نظر آوردم و بردم که وجودی به تو ماند: نَ ظَ را وَر /دَ مُ بر دم/ کِ وُ جو دی/ بِ تُ ما نَد

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را: جر می نَ دا /رم بی شَ زین/ کز جان وَ فا /دا رم تُ را

میازار از برای جسم جان را

جانم از تن می‌پرد هر دم ز شوق روی تو

کی تواند شد ز دنیا چشم دنیادار سیر

شود کوه آهن چو دریای آب

به گردابی

مرا وقتی

مگو دیگر

پریشان

ﺳﻮﺧﺘﻪام ﺑﻲﺗﻮ ز ﻏﻢ ﭼﻮن ﻛﻨﻢ

ﻫﺮﮔﺰت ﻋﺎدت ﻧﺒﻮد اﻳﻦ ﺑﻲوﻓﺎﻳﻲ

ﺧﻮﺷﻢ ﺑﺎ ﻧﺎﻟﺔ ﺧﻮد دم ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ

ﺑﻤﻴﺮم در اﻳﻦ ﺳﻮز ﻣﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ

کان شمع سامان می‌دهد از شعله زرین بال ها: کان شَم ع سا/ مان می دَ هَد/ از شُع لِ زَر/ رین با ل ها

راز دل چون شمع محفل برملا باشد مرا: را زِ دل چُن/ شَم عِ مَح فِل/ بَر مَ لا با/ شَد مَ را

نفس آتشین کن به تسخیر گردون: نَ فَس آ تَ/ شین کُن بِ تس/ خی رِ گَر دون

من از بازوی خود دارم بسی شکر: مَ نَز با زو/ یِ خُد دا رَم/ بَ سی شُکر