شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16220

دوستان را دیده‌های عیب‌بین پوشیده است / عیب خود را از زبان دشمنان باید شنید

پرده مردم دریدن پرده عیب خود است / عیب خود می‌پوشد از چشم خلایق عیب‌پوش

به عیب خویش بپرداز تا شوی بی‌عیب / مباش آینه عیب دیگران زنهار

با هزاران چشم می‌جوییم عیب خویش را / چون رسد نوبت به عیب خلق، ستاریم ما

دوش عقلم هوس وصل تو شیدا می‌کرد             دلم آتشکده و دیده چو دریا می‌کرد

به هوای لب شیرین‌دهنان چند کنی                   جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

اگر ز پسته تنگ تو دم زند غنچه                          نسیم باد صبا در دمش دهن بدرد

بیا به دیده خواجو نگر که خط سیاه                      به گرد روی چو ماهت چه درخور آمده است

یکی

دوتا

سه تا

چهار تا

گفتم ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید                                                             گفت با این همه از سابقه نومید مشو

گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوش                                                             دور خوبی گذران است نصیحت بشنو

گر روی پاک و مجرّد چو مسیحا به فلک                                                              از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

چشم بد دور ز خال تو که در عرصة حسن                                                        بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو