شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13740

دل می‌‌رود ز دستم صاحبدلان خدا را/ دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم/ که پیش چشم بیمارت بمیرم

عمری است تا من در طلب هر روز گامی می‌‌زنم/ دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌‌زنم

شراب تلخ می‌‌خواهم که مردافکن بود زورش/ که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

عشق بازی را تحمل باید ای دل پای دار

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی

پای تویی دست تویی هستی هر هست تویی:

ز مه پرس باری که جوزا چه می شد:

سخن در پرده می‌گویم چو گل از غنچه بیرون آی: 

هوش من دانی که بردست آن که صورت می‌نگارد: 

گفتم آخر درد خاقانی دوا یابد به صبر: گف تَ ما خِر / در دِ خا قا / نی دَ وا یا / بد بِ صبر

به فندق گل و ارغوان را بخست: بِ فن دُق / گُ لُ ار / غَ وان را / بِ خست

آنچه در آینه بینم نه منم: آن چِ در / آ یِ نِ / بی نم نَ / مَ نم

شد آبروی عاشقان زان خوی آتشناک تو: شد آ بِ رو / یِ عا شِ قان/ زان خو یِ آ / تش نا کِ تُ