شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17328

چون تن دهم دوباره به ظلمت؟ منی که تیغ / با یاری تو از کف ظلمت گرفته ام

تا روزهای آخر پاییز زنده ام/ از مرگ تا زمستان مهلت گرفته ام

بس روز و شب که بی تو به فترت گذشته است/ کامروز دامنت به ندامت گرفته ام

تا در خور جدایی تو شِکوه سر کنم/ این ناله را ز نی به امانت گرفته ام

کسی که بد به وطن گفت بی‌وطن بادا / که بر وطن نزند طعنه غیر بی‌وطنی

ز مهر میهن، پرتو مردانگی، عزمی قوی / این سه تا تنها دوای درد این کشور بود

زود است که بر مرکب چوبین بنشیند / آن خس که هوس کرد به خاک و وطن من

زنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن / هم وطن غمخوار او هم اوست غمخوار وطن

عبارتت چو در اندیشۀ دبیر آید / چو نیشکر قلمش در بنان شود شیرین

چو نه ماه بگذشت بر دخت شاه / یکی پورش آمد چو تابنده ماه

به هرجایی چو باد آرام گیرد / چو لاله با همه‌کس جام گیرد

چو دیدم بحر جستم گم شدم من / چو یک قطره که در قلزم (= دریا) شدم من

آتش‌افروز تب هجریم و هرگز کس ندید                                                               جوش تبخال شفاعت بر لب زنهار ما

آفتاب ما طلوع از مشرق یثرب نمود                                                                  فارغیم ای مصریان از ماه کنعان شما

فرهاد را چه ذوق که او با وجود دل                                                                   در کار زخم سنگ کند زخم تیشه را

گو بوی گل بسوز دماغم که داده‌اند                                                                         از بهر بوی دوست دماغ دگر مرا