شرکت در آزمون آنلاین فلسفه 2 - درس 1: هستی و چیستی | آزمون شماره 16043

مغایرت وجود و ماهیت، مورد اتفاق حکمای مسلمان است.

ماهیت‌های زیادی را می‌شود در نظر گرفت که موجود نیستند.

به مجرد تصور یک ماهیت، آن ماهیت در ذهن وجود پیدا می‌کند.

ماهیت و وجود اشیا، در ذهن از هم جدا می‌شوند و مغایرت می‌یابند.

 هر موجودی در واقعیت خود به وجود و ماهیت تقسیم می‌شود.

 حمل وجود بر ماهیت در قالب یک قضیه محصوره دوجزئی صورت می‌گیرد.

 مغایرت وجود بر ماهیت وقتی مطرح می شود که واقعیت موضوع شناخت قرار می گیرد.

 وجود و ماهیت بر حسب تمایزی که در ذهن ایجاد می شود، مابه ازاهای خارجی متفاوت دارند.

جوهر خودکار به خودکار است.

خرس قطبی و سیاه و سفید بودن آن است.

مادر بودن و فرزند بودن در یک فرد است.

برگ درختان به درخت است.

جهان و وجود دو موجود جداگانه در عالم ذهن و خارج هستند.

این دو مفهوم مانند دو جزء مجزا از یک واقعیت هستند.

جهان و موجود در خارج با یکدیگر ترکیب و جمع شده اند.

این دو صرفاً دو مفهوم مختلف و متمایزاند، نه دو واقعیت متمایز.

هرچه که فرض شود ضرورتاً دو حیثیت دارد؛ هستی و چیستی.

از میان نسبت اربع، نسبت میان ماهیت یک چیز با وجود همان چیز، تساوی است.

اشاره کردن به چیزی، بدون این‌که به نوعی وجود آن را باور داشته باشیم، غیر ممکن است.

وقتی چیزی را واقعی می‌پنداریم و سپس می‌فهمیم وجود نداشته، یعنی ماهیتش را نشناخته‌ایم.