شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18737

تن به گهرخانه‌ی اصلی شتافت / دیده چنان شد که خیالش نیافت

تا کرمت راه جهان برگرفت / پشت زمین بار گران برگرفت

حذر کن ز نادان ده‌مرده‌گوی / چو دانا یکی گوی و پرورده گوی

بنده نظامی که یکی‌گوی توست / در دو جهان خاک سر کوی توست

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است / وقت گل خوش باد کز وی وقت میخواران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش / کاندر این دیر کهن کار سبکباران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق / دوست را با ناله شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست / شیوه رندی و خوش‌باشی عیّاران خوش است

در آرزوی رویش چندین عجب نباشد / گر آفتاب از این پس پیش از سحر برآید

گر بر زمین بیفتد آب دهان یارم / از بیخ هر نباتی شاخ شکر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد / چون بر گل عذارش ریحان‌ تر برآید

من آن گمان نبردم کز خطّ دود رنگش / چون شمع هر زمانم آتش به سر برآید

 خیمه انس مزن بر در این کهنه رباط          که اساسش همه بی‌موقع و بی‌بنیاد است

 چه باید نازش و نالش بر اقبالی و ادباری               که تا بر هم زنی دیده، نه این بینی نه آن بینی

 ساغر لبریز می‌ریزد ز دست رعشه‌دار             در جوانی‌ها تمتّع از جهان باید گرفت

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است          چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

طوطی نگوید از تو دلاویزتر سخن / با شهد می‌رود ز دهانت به در سخن

چشمان دلبرت به نظر سحر می‌کنند / من خود چگونه گویمت اندر نظر سخن

به روزگار عزیزان که روزگار عزیز / دریغ باشد بی‌دوستان به سر بردن

روی در خاک در دوست بباید مالید / چون میسر نشود روی به روی آوردن