شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس ششم : پرورده ی عشق | آزمون شماره 700

بخت: اقبال - محراب: قبله - موسم: اوان

درمانده: ناچار - مبتلا: دچار - لکام: کوهی اطراف عثمانی

چاره ساز: تدبیرکننده - گزاف کاری: زیاده روی - سرشت: طبع

جمله: سراسر - پرورده: پرورش یافته - کجاوه: محمل

گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق/ ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شدم

صنعت مکن که هر که محبت نه راست باخت/ عشقش به روی دل در معنی فراز کرد

باغبانا ز خزان بی خبرت می بینم / آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

یارب، به خدایی خداییت/ وآنگه به کمال پادشاهیت

خود چه شد گر غالب آمد چند بار/هرکسی را غالب آرد روزگار

رغم آن حاسدان که می‌خواهند/تا غریب تو را بعید کنند

گرت بدایع سعدی نباشد اندر بار/به پیش اهل و قرابت چه ارمغان آری

مغنّی سحرگاه بر بانگ رود/به یاد آور آن پهلوانی سرود

نگویم از من بی‌دل به سهو کردی یاد/ که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت

در آتش عشق چون خلیلی/ خوش باش که می‌دهد نجاتت

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی/ برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر/ در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت