شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 6624

هفت شهر عشق را عطار گشت              ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم

تازه کن خاطر ما را به حدیثی صائب        تو که از خامه رگ ابر بهار آمده‌ای

گفت حافظ چو کشید از سر اندیشه نقاب       غزلی را که ملایک در میخانه زدند

چو عضوی به درد آورد روزگار            دگر عضوها را نماند قرار

مقیم طور محبت ز شوق باز نداند                                       شعاع آتش مهر از فروغ نور تجلّی

چه شیرین گفت خسرو این عبارت                                       که نبود وصل شیرین بی‌مرارت

ای دمت عیسی دم از دوری مزن                                      من غلام آنکه دوراندیش نیست

ز بوی پیرهنت زنده می‌شود دل مرده                              چه حکمت است در این بوی پیرهن که تو داری

حافظ از جور تو حاشا که مگرداند روی/ من از آن روز که در بند توام آزادم

شده انتظارم از حد، چه شود ز در در آیی؟/ ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت/ شیوۀ جنات تجری تحتها الانهار داشت

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی/ من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی