شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 6097

 هرچه در عالم به ظاهر حاضر است / تو یقین می دان که فانی آخر است

 اگر شرمت از دیده ی ناظر است / نه ای بی بصر، غیب دان حاضر است؟

 امروز که حاضر است اقبال وصال / گر گول نیم حدیث فردا چه کنم

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست / در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست

حقّ نعمت شناختن در کار / نعمت افزون دهد به نعمت‌خوار

به جان گفت باید نفس بر نفس / که شکرش نه کار زبان است و بس

زمانه کیست که در نعمتش کند کفران / سپهر کیست که در خدمتش کند تقصیر

کفران نعمتش سبب قطع وصل شد / زینش بتر سزاست دل ناسپاس ما

هان، خدا با تو است در شب و روز!

عقل، ذات تو را چه نام نهد؟

گفت خدا که اولیا روی من و ره منند

با همه خلق، از عرش،‌ سخن گفت خدای

شکر خدا که از مدد بخت کارساز / بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

بیدلی در همه احوال خدا با او بود / او نمی‌دیدش و از دور «خدا را» می‌کرد

حسد چه می‌بری ای سست‌نظم بر حافظ / قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح / هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را