شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 17546

دور نباشد که خلق روز تصوّر کنند/ گر بنمایی به شب طلعت خورشیدوار

چو خورشید بر چرخ بنمود تاج/ زمین شد به کردار تابنده عاج

چو خورشید بر تیغ گنبد رسید/ نه آیین دژ بد نه دژبان پدید

به زیبایی همی ماند به خورشید/ جهان در برگ و بارش بسته امّید

ز ما بریدن یاران، بدیع نیست که ما را/ به تیغ هجر، بریدند ناف روز ولادت

علاج علت من، می‌کند به شربت صبر/ لبت، که چاشنی صبر کرده، از قند است

شکایت از ستم عشق اختیاری نیست/ به تازیانۀ آتش شرار می‌خیزد

سپند آتش حسن تو را شماری نیست/ اگر یکی بنشیند هزار می‌خیزد

به‌سان خضر رسیدم کنون به آب حیات / اگرچه رنج کشیدم به‌سان اسکندر (اسکندر: مشبه‌به / رنج کشیدن: وجه شبه)

آتشی انداخته در شمع جان از عشق او / عقل را پروانه‌وش در اضطراب انداخته (پروانه: مشبه‌به / وش: ادات تشبیه)

کز روی هم‌چو ماه و جبینی چو مشتری / جام، آفتاب رخ شود و باده زهره‌وش (زهره: مشبه‌ / باده: مشبه‌به)

جان من دائم دژم باشد به‌سان چشم او / زلف او دائم به خم باشد به‌سان پشت من (زلف: مشبه / به خم بودن: وجه شبه)

هر که به شب شمع‌وار در نظر شاهدی است / باک ندارد به روز کشتن و آویختن

وفای توست چون عمر من و ماند / به محشر وعده دیدار جانا

چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست / حسد گو دشمنان را دیده بردوز

مرد است که چون شمع سراپای وجودش / می‌سوزد و آتش نرسیده است به خامان