شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 9856

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

منم چون شاخ تشنه در بهاران

شبی چون چاه بیژن تنگ و تاریک

نَه این ریسمان می برد با منش

از پای فتادیم چو آمد غم هجران / در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

رقصیدن سرو و حالت گل / بی‌صوت هزار خوش نباشد

گیرم قدح غیبی از دیده نهان آمد / پنهان نتوان کردن مستی و خرابی را

ای گل به شکر آن‌که تویی پادشاه حسن / با بلبلان بیدل شیدا مکن غرور

ره این است، روی از طریقت متاب: فعولن فعولن فعولن فعولن 

همه اسمند و تو جسمی همه جسمند و تو روحی: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن

پروا مکن بشتاب همّت چاره‌ساز است: مستفعلن مستفعلن مستفعلن فع

سر نتوانم که برآرم چو چنگ: مفتعلن مفتعلن فاعلن