شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 22299

معنی بهشت جای اهل ثواب است و معنی دوزخ جای اهل عقاب است و خدای تعالی مر بهشت را چند جا یاد کرد به جنّت و دوزخ را «نار» خواند.

خدای عزّوجل ملک زمین به آدم داد و دربانی و خازنی بهشت به رضوان داد.

چون قابیل، هابیل را بکشت، بترسید که پدرش بیند. او را به پشت برگرفت و همی برد و گرد جهان همی‌گردانید و ندانست که او را چگونه پنهان کند.

پیش از قباد در جهان خراج نبود، مگر ده یک و پنج یک و چهار یک، و جایی بود که بیست یک گرفتندی؛ به مقدار آبادانی و نزدیکی و دوری آب.

بدین نامه چون دست کردم دراز / یکی مهتری بود گردن‌فراز (کمی لغات عربی و سادگی زبان شعر)

به رنج اندر آری تنت را رواست / که خود رنج بردن به دانش سزاست (کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم)

برفت و بدو داد تخت و کلاه / بزرگی و دیهیم و گنج و سپاه (تفاوت تلفظ برخی کلمات در مقایسه ‌با زبان امروز)

به هستیش باید که خستو شوی / ز گفتار بیکار یکسو شوی (مهجور بودن برخی واژگان در مقایسه با دوره‌های بعدی)

سپهبدان سپه را پیادگان خواند / هر آن کسی که تو را روز رزم دید سوار

باد گویی مشک سوده دارد اندر آستین / باغ گویی لعبتان ساده دارد در کنار

مطربان طرب‌انگیز نوازنده نوا / ما نوازنده مدح ملک خوبْ خصال

گفتی از گیتی وفا جویم، مجوی / کز تو و او ما همین جستیم نیست