شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 14942

دوش گفتا ز تیرگی شب من / زلف حور است و رای اهریمن 

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند / شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل 

گل ز شبنم نتوانست عرق کردن خشک / بس که در کوی تو بازار تماشا گرم است

چو نامردم آواز مردم شنید / میان خطر جای بودن ندید 

الف، ب

ج، د

ب، د

الف، ج

چو طوطی جان شکر خاید به ناگه / شوم سرمست و طوطی را بخایم (شیرین‌سخنی)

و آن‌که از دست خود خلاص نیافت / در ره عشق پای‌بست برفت (گرفتاری)

صبح شد در عرصه گردون مگو خندان سفید / کف به لب آورده است این بُختی کوهان سفید (بیماری)

به ذوق سدره و طوبی تو هم دندان به سوهان زن / امل کام جهانی را به این مسواک می‌مالد (تحمل سختی‌ها)

به شکر این‌که داری دست بر میخانه ای ساقی / مرا از دست غم بستان به یک پیمانه ای ساقی

خمار می پریشان دارد اوراق حواسم را / مرا شیرازه کن چون گل به یک پیمانه ‌ای ساقی

به خورشید سبک‌جولان فلک بسیار می‌نازد / به دور انداز ساغر را تو هم مستانه ‌ای ساقی

برآر از پرده مینا شراب آشنارو را / خلاصی ده مرا زین عالم بیگانه ای ساقی