شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27727

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد / عاشقان را همه در شرب مدام اندازد

آتش قهر برافروخته‌اند / خانمان ضعفا سوخته‌اند

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

دمی با غم به سر بردن جهان یک‌سر نمی‌ارزد / به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی‌ارزد

هرچه خواهندت بده مندیش از آن / داد یزدان را تو بیش از بیش دان

گر در آبی نخل یا عرجون نمود / جز ز عکس نخله‌ی بیرون نبود

نیست آسان مرگ بر جان خران / که ندارند آب جان جاودان

تا کنونش فضل بی‌روزی نداشت / گرچه گه‌گه بر تنش جوعی گماشت

باز آمدم، باز آمدم، از پیش آن یار آمدم / در من نگر، ‌در من نگر، بهر تو غمخوار آمدم

دم بلبل چو شنیدی، سوی گلزار دویدی / چو بدان باغ رسیدی، بدو اکنون به شجر بر

در عشق تو چون دم زدم صد فتنه شد اندر عدم / ای مطرب شیرین‌قدم می‌زن نوا تا صبحدم

من واله یزدانم در حلقه مردانم / زین بیش نمی‌دانم ای مَه که تو را مانی

آتش است این بانگ نای و نیست باد / هر که این آتش ندارد نیست باد

بنده بی‌قیمت و میر اجل / هر دو شد افتاده تیر اجل

دست در حلقه آن زلف دو تا نتوان کرد / تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست / سخن‌شناس نه‌ای جان من خطا این‌جاست

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست / صلای سرخوشی ای صوفیان باده‌‌پرست

ای فروغ ماه حُسن از روی رخشان شما / آب روی خوبی از چاه زنخدان شما