شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 25580

سامانی _ غزنوی و سلجوقی _ غزنوی و سلجوقی _ سامانی _ غزنوی و سلجوقی

غزنوی و سلجوقی _ غزنوی و سلجوقی _ سامانی _ غزنوی و سلجوقی _ سامانی

غزنوی و سلجوقی _ سامانی _ سامانی _ سامانی _ غزنوی و سلجوقی

سامانی _ سامانی _ غزنوی و سلجوقی _ غزنوی و سلجوقی _ سامانی

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان (559 تا 330 ق. م.) رایج بود.

زبان پهلوی، شاخه‌ای از زبان‌های ایرانی میانه است که اساساً به ناحیه پارس تعلق داشت. 

آثار ادبی منظوم و منثور زبان پهلوی از بین رفته‌اند اما ترجمه عربی و فارسی «کلیله و دمنه» موجود است که با اصل آن تفاوت چندانی ندارد.

زبان فارسی بعد از نفوذ اسلام، با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت و ادبیات فارسی دری همزمان با حکومت طاهریان پدید آمد.

زبان پارسی میانه یا پهلوی زبان رسمی دوران ساسانی بود. این زبان اساساً به ناحیه پارس تعلق داشت و آن را «فارسی ‌نو یا دری» نامیده‌اند.

زبان‌فارسی باستان در دوره هخامنشی رایج بود. آثار بر جای مانده این زبان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خط میخی نوشته شده است.

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده، بیشتر آثار دینی زرتشتی است. آثار ادبی پهلوی به سبب اهمیتی که سنّت شفاهی در ایران پیش از اسلام داشته، غالباً به کتابت درنیامده بود.

زبان پارتی در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است. این زبان در شمال و شمال شرقی ایران متداول بوده است.

در عهد سامانی نثر هم مانند شعر پارسی رواج یافت.

نثر این دوره، ساده و روان است.

در آثار منثور این دوره، بیشتر به موضوعات حماسی، ملی و تاریخی توجه شده است.

آوردن اصطلاحات علمی و اشعار و امثال فارسی در نثر این دوره رواج می‌یابد.