شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 22245

چه گویم من از گردش روزگار/ ز ناپایداری این کج‌مدار

چه گیری سخت دنیا را که دارد/ کمال سستی و بی‌اعتباری

جهان را نیست هرگز استواری/ زمان را نیست جز بی‌اعتباری

به عزت مردن از بی‌اعتباری زیستن خوشتر/ چراغ روز را پروایی از کشتن نمی‌باشد

همچو بید می‌لرزم که مبادا به هیچ نیرزم. فریاد از معرفت رسمی و عبادت عاریتی.

اگر با تو نگویم افگار می‌شوم چون با تو می‌گویم سبکبار می‌شوم.

بر سر از خجالت گرد داریم و رخ از شرم گناه زرد داریم.

مرد دانا و توانا را مباشرت کار بزرگ و حمل بارگران رنجور نگرداند.

در این حضرت آنان گرفتند صدر/ که خود را فروتر نهادند قدر

ره این است سعدی که مردان راه/ به عزت نکردند در خود نگاه

مکن خیره بر زیردستان ستم/ که دستی است بالای دست تو هم

چون زلف بتان شکستگی عادت کن/ تا صید کنی هزار دل در نفسی

واج‌آرایی

تضاد

کنایه

تشبیه

مده اندیشه را زین پیش‌تر راه / که یا کوه آیدت در پیش یا چاه

ای تو را خانه‌های آبادان / خانه دینت سخت ویران است.

نبات روح را آب از جگر داد / چراغ عقل را پیه از بصر داد [پیه: چربی، روغن]

چو گل صدپاره کن خود را در این باغ / که نتوان تندرست آمد بدین داغ