شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 22387

-U/U-U/--U/U-U-/--U/-U--

U-U/U-U/--U/U-U-/--UU/-U-

U-U/U-U/--U/--U-/--U/-U-

-U-U/U-U/--U/U-U-/--U/-U-

من تن به فضای عشق دادم

غلامان را بگو تا عود سوزند

عاشق دیوانۀ سرمست را

گر برود جان ما در طلب وصل دوست

بی‌کار نیستم که مرا عشق اوست کار / بی‌یار نیستم چو غمش هست‌ یار من

شیخ با او گفت زاهد نیستم / من به زهد خویش عابد نیستم

عقل کجا پی برد شیوه سودای عشق / باز نیابی به عقل سرّ معمّای عشق

سرو شد افراخته، کار چمن ساخته / نعره‌زنان فاخته، بر سر بید و چنار

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم

عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

بر خاک راه یار نهادیم روی خوش

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا

دو یار زیرک و از باده کهن دو منی / فراغتی و کتابی و گوشه چمنی

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند / آیا بُوَد که گوشه چشمی به ما کنند

یاری اندرکس نمی‌بینیم یاران را چه شد؟ / دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد؟

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد / مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد