شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19275

پاس صحبت داشتن آسایش از من برده بود / زیر دامان خموشی رفتم، آسودم چو شمع

گفت آن کاین دم پذیرد کی بمیرد جان او؟ / با خدا باقی بود آن کز خدا مست آمدست

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند / چو علی گرفته باشد سر چشمه بقا را

با چنین حیرتم از دست بشد صرفه کار / در غم افزوده‌ام آنچ از دل و جان کاسته‌ام

دلم کز رنج راه تو به جانش می‌رسد راحت / چنان خو کرد با دردت که نارد یاد، درمان را

چو بیند روی تو کافر شود اسلام دین او / چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را

به عهد حسن تو پیدا نمی‌آیند نیکویان / ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را

وصال تو به شب کس را میسّر چون شود هرگز / که تو چون روز گردانی به روی خود شبستان را

سه

دو

چهار

یک