شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15819

سبز شد در دست مردم دانه تسبیح ها / بس که در دوران ما از ذکر حق غافل شدند 

فتّوت دار آن باشد که دایم بر زبان او / نباشد غیر ذکر حق که دل را زان بود احیا 

ذکر و فکر آن مرا از یاد حق بیگانه کرد / کاش هرگز کس نبودی آشنای زندگی!

گوی دولت می رباید هر که چون "نورعلی" / ورد خود سازد به گیتی ذکر تحقیر طلا 

زرش داد و اسب و قبا پوستین / چه نیکو بود مهر در وقت کین $\leftarrow$ متمّم

خورش ده به گنجشک و کبک و حَمام (=کبوتر) / که یک روزت افتد همایی به دام $\leftarrow$ مضاف‌الیه

مرا بار لطفش دوتا کرد پشت / به شمشیر احسان و فضلم بکشت $\leftarrow$ مفعول

قضا را چنان اتّفاق اوفتاد / که بازم گذر بر عراق اوفتاد $\leftarrow$ مضاف‌الیه

دست من بشکسته بودی آن زمان / چون زدم من بر سر آن خوش‌زبان
از بس که دست می‌گزم و آه می‌کشم / آتش زدم چو گل به تن لخت‌لخت خویش

چون بسی ابلیس آدم‌روی هست / پس به هر دستی نشاید داد دست
دشمن دوست‌نما را نتوان داد تمیز / شاخه را مرغ چه داند که قفس خواهد شد

کار پاکان را قیاس از خود مگیر / گر چه ماند در نبشتن شیر و شیر
دانه معنی بگیرد مرد عقل / ننگرد پیمانه را گر گشت نقل

صد هزاران این چنین اشباه بین / فرقشان هفتاد ساله راه بین
قلب روی‌اندود نستانند در بازار حشر / خالصی باید که از آتش برون آید سلیم

 خجسته کاغذی بگرفت در دست                                     به‌عینه صورت خسرو در او بست

سخن چند گفتم به چیزی نبست                                       ز گفتار باد است ما را به دست

بست خیالش که هست هم‌ بر من ای عجب                          نخل رطب کی شود خار مغیلان او

همانا دلش دیو بفریفته است                                           که بر بستن من چنین شیفته است