شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12522

ای سیل اشک خاک وجودم به باد ده / تا بر دل کسی ننشیند غبار من

نهال روضه شاهی اویس آن‌که از نهاد او / بهار عدل شد سرسبز و باغ مُلک شد خرّم

درّ دری که خاطر خاقانی آورد / قیمت به بزم خسرو والا برافکند

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی / تا کیمیای عشق بیابیّ و زر شوی

از درون تو بود تیره جهان چون دوزخ / دل اگر تیره نباشد همه‌ دنیاست بهشت

تبخال‌ها به ناله درآیند چون جرس (= زنگ) / از درد چون شود به فغان آشنا لبم

گر هست در دماغ، تو را باد نخوتی / آماده شکستن خود چون حباب باش

دجله اشک از بهار شوق طغیان کرده است / رازهای سینه را خاشاک طوفان کرده است

جهان چیست مهمان سرای سخایش / نمکدان مه و مهر، نان و فلک، خوان: (چهار)

گذشت روزگاران بین که دوران شباب ما / در این سیلاب غم دسته گلی شاداب را مانَد: (دو)

پیش تیغش جان سپر کردم ولیک آن جنگجو / با کمان ابرو و تیر نگاه آمد گذشت: (دو)

شِکَر شُکر ز طوطیّ روان باز مدار / دو سه روزی که بمانده است درین تیره قفس: (دو)