شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23465

حکمت و دانش، اندیشه‌های دینی و مضامین بدبینانه در شعر نیمه دوم قرن ششم و اوایل قرن هفتم رواج یافت.

سخن شاعرانی چون ناصرخسرو، یادآور سروده‌های قرن پنجم و ششم بود.

تحولی که سنایی و سعدی در غزل ایجاد کردند، باعث ظهور شاعران بزرگی در این حوزه شد.

بسیاری از شعرای قرن پنجم و ششم، به دربارها و مدیحه‌سرایی روی آوردند.

کاربردهای تاریخی دستور

بهره‌گیری از آرایه‌های ادبی تشبیه و جناس

وجود واژگان کهن و متروک

بیان مفهوم به شیوه روایی و تعلیمی

تو گر بر جهل مطلق در سلوکی / گدای مطلقی ور از ملوکی (توصیه به داشتن بینش و بصیرت)

غم خویشت (خود) چو نیست ای مرد آخر / غم تو پس که خواهد خورد آخر (نکوهش خودخواهی)

همه چیزی که می‌بینی پس و پیش / گذر باید تو را زان چیز و ز خویش (توصیه به عدم دلبستگی)

خدا را گر پرستی تو به اخلاص / بکن جهدی که گردی از ریا خاص (پرهیز از دورویی)