شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 14437

الا ای پیر فرزانه، مکن عیبم ز میخانه / که من در ترک پیمانه دلی پیمان‌شکن دارم

می ‌خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار / این موهبت رسید ز میراث فطرتم

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی / تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا

یکی دشت با دیدگان پر ز خون / که تا او کی آید ز آتش برون

نگاه کن که چه مایه دریغ و درد بود / بر آن‌که فتنه رنج است و عاشق بلوا

پی قتلم صف مژگان ز چه آراسته‌ای / بهر یک تن ز چه صد فوج قشون می‌آید

شورشی افتاد از آن یورش در اهل بایزید / کافتد اندر خیل دجّال از ظهور منتظر

چون هوای ملک دل بیند کز این‌سان گرم شد / خیمه بر چشمم زند ییلاق و قشلاقش نگر

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن / هر که دید آن سرو سیم‌اندام را

 حافظا مِی خور و رندی کن و خوش باش ولی / دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

 برو از خانه گردون به‌در و نان مطلب / کان سیه‌کاسه در آخر بکشد مهمان را

ماه کنعانی من مسند مصر آنِ تو شد / وقت آن است که بدرود کنی زندان را