شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 13589

تبخال زد از آه جگرسوز لب صبح / وز دل، تو ستمگر دم سردی نکشیدی

یا تیر هلاکم بزنی بر دل مجروح / یا جان بدهم تا بدهی تیر امان را

نداد عشق گریبان به دست کس ما را / گرفت این می پر زور چون عسس ما را

تندباد بی اصول چرخ ارباب سماع / خصم تمکین ساخت نخل قد دلجوی تو را

آمیزش زبان فارسی با دیگر زبان‌ها، نگارش لغت‌نامه‌ها را در این دوره رواج داد.

کاربرد شعرهای ضعیف در متن کتاب‌های نثر رایج شد.

آوردن تتابع اضافات در مقام تعارف و تمجید از بزرگان یا به سبب قرینه پردازی و موازنه

استفاده از آیات، احادیث و عبارات عربی رواج بیشتر یافته است.

عالم را نشاید که سفاهت از عامی به حلم درگذراند که هر دو طرف را زیان دارد.

آتش، گوهر علوی است ولیکن چون به نفس خود هنری ندارد با خاک برابر است.

گوهر اگر در خلاب افتد هم‌چنان نفیس است و غبار اگر به فلک رسد همان خسیس.

هر که نفسی شریف و گوهری بلند دارد خویشتن را از محل وضیع به منزلتی رفیع می‌رساند.

یک

دو

سه

چهار