شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 5046

به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن / که شبی ندیده باشی به درازنای سالی

عقل می خواست کزان شعله چراغ افروزد / برق غیرت بدرخشید و جهان بر هم زده

نماز در خم آن ابروان محرابی / کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست / در دور، کسی که کام دارد

کشتی به نگاه صد هزاران را

ز عاشق هیچ‌کس معشوق را بهتر نمی‌بیند

بر بخت بخندیدم و بر خود بگرستم

بگریست چشم ابر بر احوال زار من

دیدم دل خاص و عام بردی              من نیز دلاوری نمودم

 گفتم که نریزم آب رخ زین بیش         بر خاک درت که خون من خوردی

خون شد دل من ندیده کامی            الا که برفت نام با ننگ

پایت بگذار تا ببوسم            چون دست نمی‌رسد به آغوش

این همه زورآوری و مردی و شیری

با چو تو روحانیی تعلق خاطر

توبه کند مردم از گناه به شعبان

دیدار تو حل مشکلات است