شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 27242

افغانستان

سیستان

ترکستان

ماوراء النهر

چنین شنودم که بدان روزگار که متوکل خلیفه بود به بغداد، وی را بنده‌ای فتح نام؛ سخت نجیب و روزبه بود.

سوگند یاد کرد که تا آن وقت که وی را بدان حال که یابند، نیارند و نبینمش، طعام نخورم.

خسرو از آن طیره شد و از رسول، خجل گشت. پرسید که همه چیز پس که داند؟

نفرین بر دنیای فانی و روزگار غدار باد که چون روباه محتال و چون گرگ مغتال است.

براساس موضوع و نوع / براساس هدف

براساس هدف / براساس قلمرو دانشی

به تناسب مخاطب / براساس موضوع و نوع

به تناسب مخاطب / براساس هدف

قالب غزل در اواخر این دوره رشد می‌نماید. _ روح شادی و نشاط و خوش باشی، در شعر غلبه دارد. _ کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات در مقایسه با دوره‌های بعد

استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حدّ اعتدال است. _ اشعار پندآموز و اندرزگونۀ این دوره، ساده است و جنبۀ عملی و دستوری دارد. _ فراوانی ترکیبات نو

قافیه و ردیف، بسیار ساده است. _ معشوق، عمدتاً زمینی است. _ تفاوت تلفّظ برخی از کلمات در مقایسه با زبان امروز

در توصیف پدیده‌ها بیشتر از تشبیه حسّی بهره گرفته می شود. _ مضمون عمدۀ اشعار این سبک، حماسه، مدح و اندرز و ... است. _ کم بودن لغات عربی