شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19900

    مضاف‌الیه - مضاف‌الیه - مفعول                        

مفعول - مضاف‌الیه - مفعول 
 

مفعول - مضاف‌الیه - مضاف‌الیه                        

مضاف‌الیه - متمم - مضاف‌الیه
 

فرض یزدان را بگذارد هر کس که کند / خدمت خاصه سلطان به خلا و به ملا

ببوس خاک درش وان گه ار مجال بود / سلام من برسان و پیام من بگزار

باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه / قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی / گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم       

قامت زیبای سرو کاین همه وصفش کنند                     هست به صورت بلند لیک به معنی قصیر

پیراهن برگ بر درختان                                             چون جامۀ عید نیک‌بختان

نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو                      برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت

قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی                             به خاک ما گذری کن که خون مات حلال

گوش تا تشنه گفتار نباشد چو صدف                                مفشان قطره خود همچو رگ ابر بهار

سخن که تیغ زبان ها ازوست جوهر دار                               خسی است در قدح خوشگوار خاموشی

سست در گفتار مانند گنهکاران مباش                            سعی کن چون بی گناهان بر سخن باشی سوار

سخن گفته دگر باز نیاد به دهن                           اول اندیشه کند مرد که عاقل باشد