شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هشتم : پایه های آوایی همسان (2) | آزمون شماره 16349

چه برخیزد از خود و آهن تو را/ چو سر آهنین نیست در زیر خود

ز سرگشتگی زیر چوگان چرخ/ چو گویی ندانی فراز از فرود

خرد گر سخن برگزیند همی/ همان را گزیند که بیند همی

زهی ماه در مهر سرو بلندت/ شکر در گدازش ز تشویر قندت

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل/ هر کو شنید گفتا لله درُّ قایل 

ای صبح شب‌نشینان جانم به طاقت آمد/ از بس که دیر کردی چون شام روزه‌داران

هنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی/ کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را 

شاه عالم را بقا و عز و ناز/ باد و هر چیزی که باشد زین قبیل 

چو از زلف شب باز شد تاب‌ها / فرو مرد قندیل محراب‌ها 

جهانا همانا فسوسی و بازی / که بر کس نپایی و با کس نسازی

در آن حال پیش آمدم دوستی / کزو مانده بر استخوان پوستی

همی‌گفت و در روضه‌ها می‌چمید / کزان خار بر من چه گل‌ها دمید

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکیّ و خدایی / نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

عمر گویندم که ضایع می‌کنی با خوبرویان / وان که منظوری ندارد عمر، ضایع می‌گذارد

گفتم ای مه توبه کردم توبه‌ها را رد مکن / گفت بس راه است پیشت تا ببینی توبه را

مگر این دم سر آن زلف پریشان شده است / که چنین مشک تتاری عبرافشان شده است