شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9373

ای مهربان تر از برگ در یوسه های باران / بیداری ستاره در چشم جویباران (مضاف الیه)

آیینه نگاهت ، پیوند صبح و ساحل / لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران (مسند) 

گفتی به روزگاران مهری نشسته گفتم : / بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران ( مفعول)

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند / دیر از  زندگی را زین گونه یاران(مسند)

چو درج درد دین کردی ز فیض فضل حق دل را/ مترس از دیو اگر بر وی ز عصمت پاسبان بینی 

خلیل از نیستی چِبْوَد، تو با عشق آی در آتش/ که تا هر شعله‌ای ز آتش درخت ارغوان بینی 

عطا از خلق چون جویی گر او را مال دِه گویی/ به سوی عیب چون پویی گر او را غیب‌دان بینی 

ز یزدان دان نه از ارکان که کوته دیدگی باشد/ که خطی کز خرد خیزد، تو آن را از بنان بینی 

عدل و انصاف و راستی باید/وز خزینه تهی بود شاید

جویبار ملک را آب روان شمشیر توست/تو درخت عدل بنشان بیخ بدخواهان بکن

نمی‌لرزد دلم چون نامه از اندیشهٔ فردا/که من از خود حسابی دیده‌ام صد بار محشر را

هرکه داد او حُسن خود را در مزاد/صد قضای بد به سویش رو نهاد

 ناصح زدست خويش کنون ناله ميکند / از بسکه بر لب و دهنش کوفت پند او

 اگر مراد نصيحت کنان ما اينست  /  که ترک دوست بگويم تصوريست محال

ای که خسرو را نصيحت مي کني از بهر عشق / پند چون مي نشنود ، بيهوده قال و قيل چيست

عاشق دلشده را پند خردمند چه سود / رند ديوانه کجا گوش به عاقل دارد