شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 10733

شاهرخ، پسر تیمور از هنرمندان خوشنویس، نقاش و شاعر حمایت نمود.

کتاب‌های تحقیقی قرن نهم عمدتاً سطحی بود.

تیموریان تقریباً از نیمه دوم قرن نهم تا اوایل قرن دهم در ایران حکومت کردند.

در زمان بایسنقر میرزا، قرآن کریم را با خط خوش نگاشتند و با تصاویری زیبا آراستند.

سلمان ساوجی در سرودن غزل به سعدی و حافظ توجه داشت و قصایدی در سبک عراقی سروده است.

کتاب «تذکره دولتشاه» به تشویق امیرعلیشیر نوایی نوشته شده است.

فخرالدین عراقی در کتاب عشاق‌نامه خود سیر و سلوک عارفانه را در قالب نظم و نثر بیان کرده است.

شاه نعمت‌الله ولی در تصوف مقامی بلند داشت و دیوان شعر او سرشار از مضامین عاشقانه است.

با حمله ویرانگر مغولان و بعد از آن هجوم وحشیانه تیمور و حکومت ظالمانه این دو، بنیان فرهنگ و اخلاق تباه و ویران گردید و دوستداران فرهنگ و اخلاق اغلب منزوی شدند و به تصوف پناه بردند.

وضعیت زبان و ادبیات فارسی در این دوره، مثل بسیاری از دانش‌های دیگر، با دوره‌های پیش از خود متفاوت شد و به نوعی دچار سستی و نابسامانی گردید.

با انتقال قدرت از خراسان به مرکز ایران، زبان و ادبیات فارسی در ناحیه عراق عجم گسترش یافت و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اوایل قرن نهم، سبک غالب متون ادب فارسی بود. دلیل نام‌‌گذاری سبک این دوره به «عراقی» این است که بعد از حمله مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به بغداد منتقل گشت.