شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20955

زان گنج شایگان که به کنج قناعت است / مور ضعیف گر چو سلیمان شود رواست

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین / کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس

خواب ببر ز چشم ما چون ز تو روز گشت شب / آب مده به تشنگان عشق بس است آب ما

خون چکیده‌ست ره ره این نه بس است / عاشقی جز که خون‌فشان نبرد

آن روستایی جوانی که گندم و برنج و خربزه می کاشته است، امشب سربازی است در خدمت ولی امر.

این جا سوله ای است که گردان عبدالله آخرین لحظات قبل از شروع عملیات را در آن می گذرانند.

آفتاب فتح در آسمان سینه مؤمنین درخششی عجیب دارد.

تاریخ فردای کره زمین به وسیله این جوانان تحقق می یابد.

بر قدم او قدمی می‌کشید       وز قلم او رقمی می‌کشید

عزم دیدار تو دارد جانِ بر لب آمده       باز گردد یا بر آید چیست فرمان شما؟

مرد باش و سخره مردان مشو       رو سر خود گیر و سرگردان مشو

تو رنجه مشو، برون میا  از در خویش    من خود چو قلم، همی دوم بر سر خویش

از آموختن ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی، چرا که «اگر تو از آموختن سر بتابی / نجوید سر تو همی سروری را».

داد از خویشتن بده که از داور مستغنی باشی، یعنی «پیش توانگر‌منشان پهلوی لاغر مگشا / دست به هر دست مده چشم به هر در مگشا».

تیغ مباش و پیران قبیله‌ی خویش را حرمت دار، که «تیغ حرمت می‌ندارد پیر را / کی بود تمییز تیغ و تیر را؟»

همان گندم‌نمایان جوفروشند آن «واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند».

نباشی بس ایمن به بازوی خویش / خورد گاو نادان ز پهلوی خویش

ظالم که کباب از جگر ریش خورد / چون درنگری ز پهلوی خویش خورد

ز دانش یافت قدری آن خردکیش / که شاهش داد جا در پهلوی خویش

بدخواه دولت تو ز پهلوی خویش خورد / هم‌چون سگی که بخورد استخوان خویش