شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 11154

تذکرۀ شاه طهماسب - عالم آرای عباسی

مجالس‌المؤمنین - عین‌الحیات

مجالس‌المؤمنین - تذکرۀ شاه طهماسب

جامع عباسی - مجالس‌المؤمنین

این بیابان، قتلگاه سیّد لب‌تشنه است / ای زبان وقت فغان، وی دیده هنگام بکاست

آن روز در قضای عزای شه شهید / چندان کنیم نوحه که افتد زبان ز کار

می‌خواست عشق جان‌ستان قتل یکی از عاشقان / از من زبون‌تر در جهان رسوا و بدنامی ندید

این مکان بوده است روزی خیمه‌گاه اهل بیت / کز حباب اشک ما امروز گردش خیمه‌هاست

کانون‌های مهم اجتماع شعرا و هنرمندان ایران (آذربایجان، نواحی جنوبی ایران)

زبان مورد توجّه شاهان گورکانی در هندوستان (فارسی)

شاخصه اصلی شعر وحشی بافقی (واقع‌گرایی)

سبک رو به زوال در قرن دهم (سبک عراقی)

زبان فارسی که در شبه قارۀ هند استحکام و استقرار لازم را به دست آورده بود، همه گیر و رسمی شد و تا پایان حاکمیت استعمار انگلیس در هند، زبان رسمی آن دیار بود.

آشنایی با تفکّرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

بهزاد در دوره شاه اسماعیل و رضا عباسی در دوره شاه عباس از مفاخر هنرند.

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود؛ به گونه ای که در هر گوشه ای حاکمی از آنان حکومت می کرد.